خورشید شب

                                                                                       

           

           به خورشید گفتم گرمی ات را به من بده تا به تو بدهم , گفت: دستانش گرمای مرا دارند.

                   به اسمان گفتم : پاکی ات را به من بده گفت: چشمانش پاکی مرا دارند.

                از دشت سبزی زندگی ات را خواستم اما دشت گفت: زندگی تو سبز تر از اوست.

          از دریا بزرگی و ارامشش را خواستم گفت: قلب تو به اندازه اقیانوس است و ارامشت نیز.

                 از ماه تابندگی صورتش را خواستم گفت: وقتی نگاهش میکنم خجل میشوم.

                به فکر فرو رفتم من در مقابل دستان گرمت, چشمان پاکت , سبزی زندگی ات,

                  بزرگی و ارامش قلبت و صورت ماهت هیچ ندارم که به تو هدیه کنم جز...

                      این... بگیر نترس ,می تپد برای تو و من چیزی ندارم جز قلبم!

          

روی تو

 

نميخوام بگم که قدر يه دنيا دوستت دارم...

                                                         چون دنيا يه روز تموم ميشه...

نميخوام بگم که مثل گلی...

                                                       چون گل هم يه روز پژمرده ميشه...

 نميخوام بگم که سياهی چشمات مثل شبهای پر ستاره اس...

                                                        چون شب هم بالاخره تموم ميشه...
نميخوام بگم که مثل اب پاک و زلالی...

                                                        چون اب که هميشه پاک نميمونه...

 نميخوام بگم که دوستت دارم... 

                                                        چون منکه اصلا دوستت ندارم...

بلکه من عاشقتم ...

                                            چقدر سخته هر لحظه با تو بودن اما از تو دور بود

 

غریه اشنای من

 

با دستات يه پروانه ميگيري ، ميخواي ببيني زنده است يا نه انگشتاتو باز ميکني ، فرار ميکنه ، محکم ميگيريش ميميره دوست داشتن هم يه چيزيه مثل همين

خسته ام ازهمه کس

 

پس از تمام اضطراب, عذاب و انتظارمن

تورا نگاه می کنم که دیدنی ترین تویی

وازتو حرف میزنم که گفتنی ترین تویی

من ازتوحرف میزنم شب عاشقانه میشود

تـو را ادامه می دهم همین ترانه می شود

کـاش بـه شهر خـوب تـو مـراهمیـشه راه بـود

راه بـه تـو رسیـدنـم هـمـیـن پـل نـگـاه بـود

مرا ببر به خواب خود که خسته ام ازهمه کس

که خواب و بیداری من هر دو شکنجه بود و بس

من ازتوحرف میزنم شب عاشقانه میشود

تـو را ادامه می دهم همین ترانه می شود 

 

چی می خوای؟

کی گفته تو نباشی من می میرم کی گفه که تو اخرین ارزوی من هستی کی گفته دوستت دارم کی گفته که من ارزوی دیدن را دارم کی گفته دوستت دارم چشمات همیشه توی چشم من باشه؟؟؟؟

 

ولی انگار من دروغ می گم

از نگاه من بخوان/ای غریبه من

 

 

 

یکی را دوست می دارم

ولي افسوس او هرگز نمي داند
نگاهش مي كنم شايد بخواند از نگاه من
كه او را دوست مي دارم
ولي افسوس
او هرگز نگاهم را نمي خواند
به برگ گل نوشتم من كه
كه او را دوست مي دارم
ولي افسوس
او برگ گل را به زلف كودكي آويخت تا او را بخنداند
به مهتاب گفتم اي مهتاب
سر راحت به كوي او سلام من رسان و گوكه
او را دوست مي دارم
ولي افسوس
يكي ابرسيه امد ز ره روي ماه تابان را بپوشانيد
صبا را ديدم گفتم:صبا دستم به دامانت
بگو از من به دلدارم كه
او را دوست مي دارم
ولي افسوس

ای معشوقه نادیده من

 

 

وقتی که  خورشید و ماه بهم میخندیدن  پشتم به این گرم بود که

یه کسی هست که بهش تکیه کنم و منو بفهمه

وقتی دلم مشکی میپوشید و غم تمام وجودمو میگرفت گله ای نداشتم

چون میدونستم کسی هست که با دیدنش شاد میشم و منو میخندونه

وقتی جایی زمین میخوردم واز پا می ایستادم 

خیالم راحت بود چون میدونستم یکی هست که دستمو بگیره و بلندم کنه وقتی کارم به بن بست میرسید و  گره ای سر راهم بود ومطمئن بودم که

یکی هست که مثل صائقه بیاد و مشکلمو از جا بکنه

وقتی هیچ امید وارزویی به زندگی نداشتم

این تو بودی که نهال امید رو تو وجودم میکاشتی

وقتی که سیاهی و تیرگی بهم چیره میشدن ته دلم قرص و محکم بود

چون میدونستم زود زود میایی

 

 

 

ولی حالا چی

حالا که غم تموم وجودمو گرفته وپائیز از وجودم بیرون نمیره

حالا که جونه های نهال امیدی رو که کاشتی  خشکیده

حالا تنهای تنها هستم و حالا به کمکت نیاز دارم

  دلم فقط دستهای گرم وبا محبتت رو میخاد تا بتونم باهاش قلب یخ زدمو اب کنه

 این دست ها رو از من دریق نکن ای معشوقه نادیده من

شب

 

 

 

دیدم شبی شمعی در شرف خاموشی به شمع دیگری می گفت

فروزان باش بسوز

ودر پای همنوع خود بریزقطرات پی درپی وجودت را

تا آن هنگام که جبروت هستی ات را بی فروغ و پست سازد

و تنها شعله کم سویی هویت سست درونت را گواهی دهد و آن هنگام که موج سیاهی

وتباهی به سویت هجوم می آورند و تو باز در اشک های لرزانت

غرق سوختن هستی ولی آن زمان که تار زندگیت از هم گسیخت تو نیز با دودسفید رنگی تمام خواهی شد

وجودت رس خواهد بست

و شمع های مجاورت با تجدید پیمان میعاد سرخ تو را خواهند سترد

                                           ودر مرگ تدریجی خود خواهند گریست

 

تقدیم به قلب های پاک

کردیم پرواز

به پایان رسیدیم و نکردیم آغاز فروریخت پرها و نکردیم پرواز

 

 

 

 

 با همه ی بی سر و سامانی ام   باز به دنبال پریشانیم

طاقت فرسودگیم هیچ نیست   در پی ویرانی آنی ام

آمده ام بلکه نگاهم کنی   عاشق آن لحظه ی طوفانی ام

دلخوش گرمای کسی نیستم   آمده ام تا تو بسوزانی ام

آمده ام با عطش سالها    تا تو کمی عشق بنوشانی ام

ماهی برگشته زدریا شدم   تا که بگیری و بمیرانی ام

خوب ترین حادثه می دانمت    خوب ترین حادثه می دانی ام

حرف بزن ابر مرا باز کن    دیر زمانیست که بارانی ام

حرف بزن حرف بزن سالهاست   تشنه ی یک صحبت طولانی ام

 

 

 

 

آرزوهاتو یه جایی یادداشت کن و یکی یکی از خدا بخواه.

خدا یادش نمی ره.....ولی تو یادت می ره که چیزی که امروز داری ....              

آرزوی دیروزت بوده.

 

 

2چیز را دوست دارم:

 یکی گل را.....دیگری تو را

 گل را برای تو

و تو را برای همیشه

 

 

قلب گرم تو

              

در یک روز سرد وقتی به دنبال جایی برای قایم شدن میگشتم

جایی داغتر از قلبت نیافتم مرا به دلت راه بده

                                                        بیرون خیلی سرده

 

  عشق ورزیدن خطاست                          

               حاصلش دیوانگیست

               عشق بازان جملگی دیوانه اند

               عاشقان بازیگر این بازی طفلانه اند

               عشق کو

               عاشق کجاست

               معشوق کیست

               جنبش نفس است که عشقش خوانده اند

               آنکه میمیرد ز شوق دیدن امروز ما

               گر بیابد بیشتر

               گر ببیند دلبران تازه تر

               عشق عالم سوز خاموش می شود

               چهره ی ما هم فراموش می شود

 

                                                                                سنگ قبرم را نمی سازد کسی

                                                                                مانده ام در کوچه های بی کسی

                                                                                 بهترین دوستم مرا از یاد برد

                                                                                 سوختم خاکسترم را باد برد

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

غریبه ای یه وقت نیاد

صدای عشقمو نخواد

یا توی خلوت دلم

بدون دعوتی نیاد

دلم میخواد نبینمش

اون روزی که گریه میاد

آهسته آهسته میگم

کسی ازم بدش نیاد

از غم و غصه نمی گم

یه وقت صدایی در نیاد

گفته شده شادی کنم

از گریه ام هیچ نشه یاد

گفتن اگه زاری کنم

می برنم زودی زیاد

ای خدا زاری می کنم

تا خنده رو بدی بم یاد

گریه نباید بکنم

تا گریه هست خنده نیاد

بدون گریه نتونم

به این میگن یه اعتیاد

بدون گریه داغونم

با گریه هام نفس میاد

خدا دارم تموم میشم

انگار بردی منو ز یاد

منم دارم حروم می شم

خاطره هام رفته به باد

هیچکی بهم امون نداد

جواب عشقمو نداد

آدمک رفته به باد

ندای عشقشو سر داد

اون که همش گریه می کرد

گریه هاشم نموند به یاد

گریه شده بود خنده هاش

به خنده هاش گریه می داد

این آدم غمگین ما

جز گریه هیچ نداره یاد

تو این غمو غصه ی سرد

خنده برام شده یه درد

نمی تونم خنده کنم

بهم بگین آدم بد

اونا بهونه می کنن

گریه رو بم زهرمی کنن

چرااونا نمی دونن

اینجا فقط یه مهمونن

غریبه ای یه وقت نیاد

صدای عشقمو نخواد

یا توی خلوت دلم

بدون دعوتی نیاد

 

بهانه

مجالی برای نوشتن

امشب هم شبی است از شبهای خداست

و من آرامتر از شبهای دیگر

و سرمست از عطر گلهای بهار نارنج حیاط از تو می نویسم

باز هم مثل همیشه

برای نوشتن تو را بهانه میکنم

چه لذت بخش است  از تو نوشتن

 و چه زیباست برای تو نوشتن

و من این زیبایی را با تمام دنیا عوض نمی کنم

لحظه های بی تو بودن را با خیال تو سر می کنم 

و معتقدم دوری مانع از رسیدن نیست

من هر شب به تو میرسم

هر  ساعت

هر  دقیقه

هرثانیه

 وهر لحظه ای که به تو می اندیشم تو را در کنار خویش

 و در وجودم احساس می کنم

و این برای من خود رسیدن است

این فاصله ها فقط بهانه ای است برای نوشتن نا نوشته هایی که

 مجالی می خواهند برای نوشته شدن...